Rozdział I „ONA”

"One way ticket..." melodia płynąc z głośników kaleczyła uszy zwłaszcza, iż coś strasznie zakłócało odbiór i zgrzyty niemalże uniemożliwiały identyfikację poszczególnych dźwięków. W pokoju panował mrok. Na podłodze siedziała ONA, wpatrując sie w trzeszczącą skrzynkę. Dom spał. Zdawało jej sie, że czuje jak spokojnie oddycha. Przez chwile prawie uwierzyła, że mogłaby tu być szczęśliwa. Przez chwile chciała narzucić na siebie poważnie sfatygowany, wełniany koc, w niegdyś błękitno-żółtą kratę, i zasnąć. Po upływie tej właśnie chwili usłyszała warkot parkującego pod domem samochodu. Drzwi trzasnęły. Auto odjechało. Klamka ustąpiła. Zawiasy zatrzeszczały. Rzucony na komodę pęk kluczy, nie opanowawszy jeszcze dostatecznie sztuki latania, z łomotem wylądował na podłodze. Sielanka sie skończyła. Drapieżnik złapał trop... "Nikt sie nigdy nie dowie. To musi pozostać tajemnicą" - zaklęcia, którymi przesiąknięte były ściany jej pokoju - "Nikt nie może poznać prawdy. Milczenie jest złotem..." Na schodach rozbrzmiały stawiane ciężko i najwyraźniej z niemałym trudem kroki. Instynkt samozachowawczy wziął górę. Chwyciła plecak i rzuciła sie w stronę okna...

Rozdział II- "ON"

Detal ślęczał nad kolejną, jak zwykle niespotykanie wciągającą powieścią Joe Alexa. Nie tak bystremu, jak mogłoby sie wydawać, mordercy zaciskała sie pętla na gardle. Czytelnik luzował koszulę pod szyją. Pot zraszał czoło osaczonego. Po ściankach kubka z mrożoną kawą nieśmiało spływały przejrzyste kropelki. Latarnia za oknem naprzemiennie to świeciła jasnym blaskiem, to znów gasła. Bezdomny pies pogonił kota sąsiadów. Ciche pukanie sprawiło, że po plecach Detala przeszły ciarki. Otworzył drzwi nie pytając "kto tam?". Podobne uprzejmości uważał za pretensjonalne i całkowicie zbędne z punktu widzenia pragmatyka, jakim pragnął sie mienić... Stała w progu. Włosy oblepiały jej twarz .Była wycieńczona. Najwyraźniej przybiegła.

- Czymże zasłużyłem na to niebywałe wyróżnienie, by anioł zstąpił z niebios i nawiedził mnie tej nocy? - zaśmiał się wiedząc jak teatralnie zabrzmiało to w jego ustach.

- Nie błaznuj! To do ciebie nie pasuje. Mogę wejść do środka? Czy mam zapuścić korzenie?

- Zapraszam...Wszystkie gorące nastolatki są tu mile widziane...

- Zaraz ochłonę - sapnęła podnosząc do ust kubek z beżowym płynem- Jak możesz pić to paskudztwo?! Nawyk z rodzimej planety? Daj coś normalnego! - podniosła wzrok na butelkę soku podawaną w tym momencie przez Detala

- Zawsze to samo... Powtarzasz sie jak zdarta płyta. Piję co lubię... Wiesz chyba gdzie jest lodówka? Jeśli przyszłaś żeby przenocować to zaściel sobie wyrko bo zamierzam jeszcze poczytać, a swoją drogą, nie wiem czy zdajesz sobie sprawę, że odstraszasz mi panienki. To twoje "pojawiam się i znikam..." Jak tu którąś zaprosić? Koszmarnie by sie zdziwiła gdybyś w środku nocy wpakowała sie nam do łóżka...
-To zapraszaj takie, które lubią wielokąty... O ile znajdziesz jakąś, która cię zechce...
-Przecież mi nie można sie oprzeć;)
- Tobie czy o ciebie? Nie ważne... Pakuj się!
- Nigdzie się nie wybieram.
- Tak ci się tylko wydaje- burknęła zatrzaskując mu przed nosem niedoczytaną książkę...
-Co ci chodzi po głowie?
-To nieistotne. Przecież i tak nie jesteś zdolny mi odmówić...
-Chyba żartujesz?!
- A wyglądam jakby mi było do śmiechu?

Znała go dostatecznie dobrze by przewidzieć twierdzącą odpowiedź. Na jego szczęście wyrażoną jedynie skinieniem głowy. Przez chwilę skupiła uwagę na migającej za oknem latarni. Detal stanął za nią. Objął w talii. Zdecydowanym ruchem przyciągnął do siebie i mocno przytulił
-Wyczerpałaś już inne możliwości?
-To koniec. Finita la commedia...
-Aż tak źle?
-Gdybym miała konika byłabym najszczęśliwszą osobą na świecie, ale jak wiesz, nie mam...
-Obrałaś jakiś konkretny cel?
-Od jutra ja będę celem samym w sobie.
-Dlaczego dopiero od jutra?
-Wyruszamy o świcie...

Rozdział III „Dzień zerowy”

-pobudka! Wstać! Koniom wody dać! Obudź się, już czas- wyrwał go ze snu zdecydowany głos
-która godzina?
-wczesna
-to po co mnie budzisz kobieto?
-żeby ci w życiu za dobrze nie było- zaśmiała się-wiesz przecież, że kto rano wstaje…
-temu się powieki kleją!
  -Zwlecz swe szanowne zwłoki z łóżeczka bo czeka nas ciekawa wycieczka.
-a jak już wstanę,
co w zamian dostanę?
-dostaniesz jak nie wstaniesz!
kuksańca w bok i kopniaka w krok!
gryza w rękę i z piąchy w szczękę… zostałeś ostrzeżony więc nie bądź zdziwiony.
-oki, Oki. Już zwlekam zwłoki.
-zrobiłabym ci grzanki…
-obiecanki-cacanki
-tak? To zrób sobie sam
-skądś to chyba znam.
-zasadził ci ktoś kiedyś glana między oczy w taki poranek uroczy?
-jeszcze nie.
-to pilnuj się!

Sigma, prowadząc politykę forso zachowawczą zdecydowała, że najlepiej będzie podróżować auto-stopem. Zatrzymała pierwsza z brzegu ciężarówkę. Kierowca był dziwny. Miły, ale nie zapytał nawet dokąd zmierzają. Jakby to było oczywiste. Rozmowa się nie kleiła. Sigma zasnęła wtulona w Detala, a ten po chwili również odpłynął…

-gdzie ja…? – zapytała zerwawszy się w obcym pokoju, w obcym łóżku, sama.
-W moim domu- zachichotał głos w drzwiach- twój przyjaciel śpi tuz za ścianą.
-gdzie moje rzeczy?
-bez obaw. Wszystko na swoim miejscu.
-jak się tu znalazłam?
-Spałaś tak słodko, że razem z mężem zdecydowaliśmy się przenieść cię do pokoju gościnnego. Mniemam, iż zostaniecie na dłużej?
-nie sądzę. To znaczy nie chcielibyśmy się narzucać.
-nie istnieje nawet taka możliwość… Wasze towarzystwo przysporzy nam wiele radości- uśmiechnęła się, tytułem potwierdzenia, a odchodząc dodała- ubierz się i zejdź na śniadanie.

-Dziwne… zadumała się nad wymijającą odpowiedzią, jednak posłusznie zaczęła się ubierać.

Jadalnia znajdowała się w południowej części domu. Przynajmniej takie wrażenie odniosła Sigma i utwierdziła się w nim ujrzawszy słońce które właśnie nieśmiało wdzierało się do środka przez pryzmat oszklonej ściany. Mieszkańcy dzielili tą przestrzeń z ogromna ilością kwiatów, począwszy od pospolitych pelargonii, których specyficzna woń równoważył łagodny aromat egzotycznych storczyków, kończąc na miniaturowej magnolii, zrzucającej już powoli, jakże bezwstydnie swe delikatne niczym muśnięcie wiatru kremowo-różowe odzienie wprost na gładką, niczym niezmącona taflę wody. Wzbudzały na niej fale, niczym miniaturowe sztormy, gasnące równie szybko, jak płomień zapałki nieosłoniętej przed wrogim podmuchem. Za ogromnymi, również szklanymi, otwartymi na oścież drzwiami roztaczał swe uroki ogród. Ogród bajkowy niemalże, bo zdobiony licznymi fontannami i rzeźbami. Ścieżki wyłożone kolorowymi kamieniami i szkiełkami wiły się, przeplatały, tworząc cudna mozaikę. W powietrzu unosił się słodki zapach suszącego się siana i konfitur stojących na okrągłym, dębowym stole, przy którym czekali już pogodni gospodarze tegoż raju.

-Widzę, ze zauroczył cie nasz ogród?- rzekła łagodnym głosem pani domu.
-Podziwiam państwa. Doprawdy, wiele wysiłku musi kosztować utrzymanie czegoś takiego w nienagannym stanie.
-rzeczywiście… Usiądź i zjedz coś. Trzeba uzupełnić siły.
-a Detal?
-nie zje z nami. Jeszcze śpi.

Sigma zasiadła w gustownym, wiklinowym fotelu. Nieśmiało wyciągnęła kromkę chleba z koszyczka, po czym zaczęła smarować ją dżemem, bardzo dużą ilością dżemu.

-jestem Adam- zaczął gospodarz- a to moja żona Anna.
-miło mi. Jestem Sigma
-wiemy. Przedstawiłaś się już wczoraj.
-naprawdę? Nie przypominam sobie.
-nic dziwnego. Byłaś zaspana.
-spałaś jak dziecko- zaśmiał się Detal, który właśnie zajął miejsce za jej plecami…

Podczas, gdy wyłączyła się z rozmowy, mogła spojrzeć na całą sytuację nieco z boku. Potrafiła wyobrazić sobie rodzinę jaką dotychczas oglądała tylko w telewizji. Marzyła o takim życiu, a teraz zrozumiała, ze to czego tak pragnęła nie było nawet w części tak doskonałe. Tylko gdzie tkwił haczyk?

-wszystko w porządku?- zaniepokoiła się Anna
-zamyśliłam się…
-wybacz ciekawość, ale można wiedzieć nad czym?
-raczej nie…
-rozumiem. Ostrzegam tylko, że zbyt głębokie przemyślenia przystoją filozofom i poetom… dla pozostałych ludzi mogą stanowić zagrożenie…
-Sigma zalicza się do obydwu bezpiecznych kategorii- wtrącił Detal- moglibyśmy przejść się po posiłku?
-ależ oczywiście. Oprowadzę was.

Anna cudownie opowiadała o każdej cząstce składowej swego otoczenia. Co kilka chwil przerywało jej spontaniczne „Jakie to cudowne!” wyrażające zachwyt Sigmy.

-wszędzie widzisz piękno- spostrzegła przewodniczka- To dobrze. Ludzie nie potrafią czerpać radości z rzeczy tak prostych…

-trzeba się cieszyć tym co jest dostępne… Inaczej wiecznie będziemy nieszczęśliwi.

-masz szczęście bo jesteś szczęśliwa, a jesteś szczęśliwa bo wierzysz w swoje szczęście?

-wierzę, że wolę być niż mieć… ale wiem, że by być, muszę mieć… jakimś fuksem na razie dostaję od świata dość wiele by być… być szczęśliwą…

-niecodzienne podejście. A do czego dążysz? Bo to chyba niemożliwe byś nie chciała od życia niczego więcej?

-chcę sama decydować o sobie…

Detal spoglądał na tą scenę z niepokojem. Sigma nigdy nie należała do osób przesadnie wylewnych… Nawet przed nim, czego był w pełni świadom, grała swoją rolę, ukrywając łagodniejsza stronę swej natury. I nagle, przed ta zupełnie obca kobietą, stoi jako mała, delikatna dziewczynka. Nie mógł w to uwierzyć. Czuł wręcz, że Anna podejrzanie szybko obłaskawia Sigmę. Czy zburzy mur, budowany przez nią na przestrzeni wielu lat? Jemu to się nie udało… Czy możliwe by tak łatwo oczarował ją ten świat dobroci i dostatku osadzony w scenerii całkiem nierealistycznej? Czy to jakaś obca istota nie nosząca w sobie bólu, który był dotychczas siłą zmuszającą do walki, choć nie chciała walczyć? Czy to kolejna manipulacja pozorami?

-czas na obiad- mruknął

-zwariowałeś? Dopiero skończyliśmy śniadanie!- zbulwersowała się

-jeszcze rosnę. Muszę dużo jeść.

- ty rośniesz? Chyba w szerz?

-zwyczajowo, zaczepna jak granat.

-spokojnie dzieciaki. Przecież się nie pali. Możemy spokojnie zjeść , a potem możecie pojeździć konno, jeśli chcecie oczywiście.

Zgodnie z  obietnicą natychmiast po skończonym  posiłku Anna zaprowadziła gości do stajni, bo ona, w otoczeniu prywatnego (co pozwoliła sobie wyraźnie podkreślić) parku zajmowała tyły domu.

-Potraficie jeździć konno?

-Sigma to mistrzyni-burknął   ironicznie

-pani pozwoli- wtrąciła się Sigma- chętnie się przejadę

-chcesz skręcić kark?- Detal poważnie się zaniepokoił.

-pomóc ci osiodłać?- zainteresowała się Anna

-W żadnym wypadku. Ktoś kto nie radzi sobie z obsługa konia, nie zasługuje by na nim jeździć.

-profesjonalne podejście. W takim razie bawcie się dobrze.

-ja na pewno będę, a Detal… proponuję żeby  jeszcze pojadł… może mu coś urośnie… na przykład poczucie humoru.

Gdy Sigma oddaliła się już, Anna  usiadłszy na drewnianym ogrodzeniu zwróciła się do Detala:

-Odjechała..

-trudno nie zauważyć. Co w związku z tym?

-możemy porozmawiać.

-o czym?

-o faktach. Przed czym uciekacie? Zapewne szuka was już policja.

-co pani przyszło do głowy?- krzyknął stylizując na gniew swój strach

-Ja tylko chcę wam pomóc. Nie jesteście przecież turystami. Trwa rok szkolny. Nikt nie rzuca wszystkiego bez powodu, poważnego powodu. Twoim powodem jest ona, a jej?

-o niczym nie będziemy rozmawiać, chyba że o pogodzie. Jeśli przysparzamy  problemów możemy się spakować i zniknąć. Nie szukamy kłopotów. Poradzimy sobie sami.

-niewykluczone, możliwe a nawet prawdopodobne… ale na jak długo? Nie można wiecznie uciekać.

-proszę wybaczyć, ale naprawdę  za daleko się pani posuwa. Niewątpliwie  jesteśmy winni wdzięczność za to co państwo dla nas robią, lecz będzie musiało wystarczyć wam „dziękuję”.

-rozumiem, że jej siniaki również  ci nie przeszkadzają?

-nigdy nie widziałem.

- wyglądasz i zgrywasz sie na bystrzaka a strasznie mało spostrzegawczy jesteś.

-nikt nie jest idealny…

-niewątpliwie… myślałeś o tym, ze prędzej czy później ona i tak będzie tam musiała wrócić?

-raczej później…

-skoro tak stawiasz sprawę, wieczorem porozmawiam z twoją przyjaciółką.

-odradzam

-boisz się czegoś?

-takie chwyty na mnie nie działają. Na Sigmę także nie…

…

Wieczór zbliżał się wielkimi krokami. Słońce chyliło się ku zachodowi a Sigmy ciągle nie było. Detal zaczynał już się denerwować, czy oby nie miała jakiegoś wypadku i nie leży teraz w jakiejś dziurze niczym Ania w zielonego wzgórza.

-nic jej  nie będzie- kojącym głosem rzuciła  Anna zbliżywszy się do ogrodzenia, na którym on właśnie przesiadywał- chyba domyślam się gdzie jest. Zanieśmy jej bluzę zanim się przeziębi.

-sam jej zaniosę. Powiedz tylko gdzie szukać.

-siedzi na powalonym drzewie nad stawem. Słyszałam tam rżenie Somniuma. To niedaleko. Zaczekam na was z kolacją.

Detal bez dalszej zwłoki pognał we wskazanym kierunku. Rzeczywiście, Sigma przywiązała konia do jednej z gałęzi  sama zaś bezmyślnie trącała patykiem dryfujące liście. Nie potrafił określić czy była smutna, szczęśliwa czy po prostu rozmyślała nad swą obecną sytuacją planując jednocześnie najbliższą przyszłość. Gdyby nie Somnium, który wyczuwszy intruza zaczął nerwowo parskać, stałby tak pewnie w nieskończoność  niezauważony, podziwiając urok skupienia towarzyszącego każdej spędzanej przez nią samotnie chwili. Niestety zwierze nie uznawało kompromisów. Dziewczyna podniosła wzrok. Nie mogąc już jednak dojrzeć twarzy swego obserwatora, z powodu zapadnięcia zmroku, sucho wypranym z emocji głosem spytała:

-czego się gapisz?
-martwiłem się…
-długo tak stoisz?
-nie. Właśnie przyszedłem. Słyszałem twego zwierzaka. Pomyślałem, że przyniosę coś do okrycia. Chłodno dziś.
Podszedł bliżej po chwiejącej się starej wierzbie próbował…  No właśnie… Chcieć nie zawsze znaczy móc. Buntujący się zmysł równowagi zafundował mu wieczorną kąpiel  w zimnej wodzie.

-łamaga- prychneła
-dziewczyno! Jak ty to robisz, że nawet się nie zachwiejesz?
-czy to nieudolna prośba o ratunek? Nie godzi przypadkiem w twoją męską dumę?
  Zachichotała, wstając bez najmniejszych problemów i wyciągając w jego kierunku kij dzierżony w dłoni. Detal, aczkolwiek niechętnie, przyjął pomoc. W ramach odwetu podjął próbę wciągnięcia towarzyszki  za sobą… Jednak ona przewidziawszy taki scenariusz wydarzeń w porę puściła patyk.
-tak się bawić nie będziemy… Za dobrze cię znam. Radź sobie  sam. Teraz twoja bluza na niewiele mi się zda- dodała, gdy Detal dogrzebał się już do brzegu- jeśli komuś obecnie grozi zaziębienie, to jesteś to ty.
-Sigma…
-czego (…) Sobie życzysz?
-nie podoba mi się tu…
-mnie wręcz przeciwnie, ale wiem co masz na myśli… Zbyt piękne by było prawdziwe…
-myślałem, że…
-nie rób ze mnie aż tak beznadziejnej idiotki. Trafiliśmy do chatki z piernika. Może nas utucza i zjedzą, no w twoim przypadku pójdzie gładziuchno … Albo we śnie pokroją  w kawałki a nasze narządy sprzedadzą na przeszczepy… Ale czy mamy wybór?
-tak ostrej wersji nawet ja nie zakładałem
-to po kiego grzyba  zawracasz mi głowę? Może po prostu są mili.
-i nieistotne , że pilnują nas na każdym kroku?
-zapewne założyli nam podsłuchy, a na każdym drzewie zamontowali kamery… Wielki brat patrzy… Nie popadajmy w paranoję. Nas jest dwoje. Ich jest dwoje. Szanse wyrównane. Chyba , że zawiadomili policję i starają się zyskać na czasie, ale wtedy już siedzielibyśmy w radiowozie.
-to kiedy pryskamy?
Ostatnie z pytań zbyła jednoznacznym spojrzeniem...